แจกฟรี!! Wallpaper ปฏิทินปี 2567, 2027

ทัณฑ์เสน่หาพรางใจ ตอนที่ 5

ตอนที่ 5 วรรณรดามาถึงคอนโดตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน วันนี้พอเลิกงานปุ๊บเธอก็ออกมาพร้อมกับพนักงานโปรแกรมเมอร์คนอื่นๆ แม้งานจะยังเหลืออีกเย...

ตอนที่ 5

วรรณรดามาถึงคอนโดตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน วันนี้พอเลิกงานปุ๊บเธอก็ออกมาพร้อมกับพนักงานโปรแกรมเมอร์คนอื่นๆ แม้งานจะยังเหลืออีกเยอะแต่เธอก็ไม่อยากอยู่ดึกอีกแล้ว เธอไม่อยากเจออีตาผู้จัดการบ้ากามและหลงตัวเองนั่นอีก 

        เธอทอดถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งก่อนก้าวเข้าไปในลิฟท์ ในใจครุ่นคิดแต่จะให้ผู้ชายคนนั้นรับผิดชอบในตัวเธอ แต่จะทำอย่างไรให้เขาขอเธอแต่งงานนี่สิ...ยาก จะให้เธอไปร้องแรกแหกกระเชอว่าถูกเขาข่มขืน มันก็น่าอายเกินไป...เฮ้อ..เธอถอนหายใจอีกครั้งคิดไม่ตกว่าจะเอายังไงดี แต่ถ้าจะปล่อยให้คนชั่วลอยนวล เขาก็ยิ่งจะได้ใจ และเห็นผู้หญิงเป็นเหมือนนางบำเรอ

        ...ยี้...แค่นึกภาพตัวเองเป็นนางบำเรอนุ่งน้อยห่มน้อยก็ให้นึกสมเพชตัวเองแล้ว

ลิฟท์เคลื่อนตัวมาถึงชั้นสิบ วรรณรดาดึงสติตัวเองกลับมาและเดินออกจากลิฟท์ ไปยังทางเดินที่มีห้องต่างๆ อยู่ทั้งสองข้างทาง และหยุดอยู่ที่หน้าห้อง 1012 เธอไขกุญแจห้องหมุนลูกบิดประตูและกำลังจะเดินเข้าไป ร่างใครคนหนึ่งก็เข้ามาขวางระหว่างเธอกับประตู

“อยู่ห้องนี้เองเหรอ ห้อง 1012” เสียงชายหนุ่มดังขึ้นเหนือศรีษะเธอ

“คุณชัยชนะ ! คุณมาที่นี่ได้ยังไง” วรรณรดาตกใจมากที่เห็นเขายืนอยู่ และนึกสงสัยว่าเขารู้ที่อยู่เธอได้ยังไง “คุณตามฉันมา?” 

“ใช่” เขาตอบห้วนๆ ยิ้มมุมปากนิดๆ จนเห็นลักยิ้ม

“เมื่อไหร่?”

“ก็ตั้งแต่เธอมาถึงนั่นแหละ นี่ทำไมระบบขนส่งสาธารณะมันช้านักล่ะ ฉันออกมาจากบริษัทหลังเธอด้วยนะ ยังมาถึงก่อนเธอเลย...” ยิ้มกรุ่มกริ่มเมื่อเห็นหญิงสาวทำหน้าฉงน “ก็เมื่อวานฉันมาส่งเธอ ฉันก็ต้องรู้สิว่าเธออยู่ที่นี่ แต่ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ห้องไหน และก็ประจวบเหมาะ ที่ฉันเห็นผู้หญิงใส่แว่นท่าทางเชยบรมที่เหมือนเธอเปี๊ยบเดินใจลอยไม่สนใจใครเข้ามาในลิฟท์ ฉันก็เลยเดินตามยัยนั่นไปจนมายืนอยู่ที่นี่ไงล่ะ...” ชัยชนะที่กำลังสาธยายให้วรรณรดาฟังยืนอยู่ภายในห้องของเธอทั้งที่ประตูเปิดอยู่โดยมีเธอที่เป็นเจ้าของห้องยืนฟังอยู่ข้างนอก

“เฮ้ย ห้องแกมีของกินหรือเปล่าวะ” เสียงเด็กหนุ่มกลุ่มหนึ่งพูดกันระหว่างทางเดินเสียงดังจ้อกแจ้ก

“ที่ห้องฉันมีของกินบ้าง ถ้าแกไม่ได้คิดจะมากินอย่างเดียวก็มีพอ แต่ถ้าไม่พอพวกแกก็ลงมาซื้อใต้ตึกได้”

หนึ่งในเด็กหนุ่มเหล่านั้นมีเสียงที่คุ้นหูวรรณรดาอยู่เสียงหนึ่ง และตอนนี้เสียงนั้นก็ใกล้เข้ามาแค่เพียงเลี้ยวที่หัวมุม เด็กกลุ่มนั้นก็จะเห็นเธอเข้าแล้ว...ไม่ จะให้ยุทธเห็นตานี่ไม่ได้...สาวใส่แว่นมองชายตรงหน้าที่ยังจ้อไม่หยุด เธอดันเขาเข้าไปข้างในและปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว 

“เฮ้ย อะไร จะจู่โจมตรงนี้เลยเหรอ...” ชายหนุ่มพูดยังไม่ทันจบหญิงสาวก็เอามือปิดปาก “อือ อือ อือ อือ” …ไม่นะ เธอจับฉันยัดเข้าห้อง เธอจะข่มขืนฉันหรือยังไง...ชัยชนะพูดเสียงอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์อยู่ในลำคอ

“ชูว์ เงียบๆ หน่อยสิ น้องชายฉันมา เขาจะเห็นคุณอยู่ที่นี่ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นถ้ามันเอาไปฟ้องพ่อแม่ฉันตายแน่...ภาพพจน์และคุณงามความดีที่ฉันสร้างสมมามันต้องฟังทลายลง ชีวิตฉันจะต้องสิ้นหวัง อับเฉา ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน…”

“น้ำเน่า” ผู้จัดการหนุ่มโพลงขัดขึ้นทั้งที่หญิงสาวยังพูดไม่จบ เขามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเอือมระอากับความโอเวอร์ของเธอ จนทำให้หญิงสาวเหล่หางตาจิกใส่เขาหนึ่งที

“โอ้ ไม่ ไม่ เอาไงดี เอาไงดี” เธอกลับมาทำหน้าครุ่นคิด “คุณต้องออกไปทางหน้าต่าง” เธอโพลงออกมา

“เฮ้ย ไม่เอ๊า นี่มันชั้นสิบนะแม่คุณ ไม่ใช่ชั้นสอง ไม่เอาหรอก ฉันไม่เอาด้วย ฉันออกไปทางประตูดีกว่า” ว่าแล้วชายหนุ่มหันหลังทำท่าจะเปิดประตู เพราะนึกภาพที่เขาต้องไปห้อยต่องแต่งอยู่นอกชานชั้นสิบแล้ว เขาว่าเขาออกไปเผชิญหน้ากับน้องชายของสาวคนนี้ยังดีกว่า

“ไม่ได้” วรรณรดาคว้าหมับเข้าที่เสื้อเขาทันที

“เฮ้ย !” เป็นเสียงชายหนุ่มที่ร้องออกมาเมื่อรู้สึกว่าโดนดึงเสื้อจนเสียหลัก

เสียงเด็กหนุ่มคุยกันมาหยุดอยู่ที่หน้าห้อง ตามมาด้วยเสียงไขกุญแจกุ๊กกิ๊ก 

ทั้งสองคนที่อยู่ในห้องสบตากันอย่างตื่นตระหนก

แอ้ด

เสียงประตูเปิดออกเด็กหนุ่มสี่คนเดินเข้ามาข้างในห้อง

“เอ๊ะ รอยเท้านี่มัน...” ยุทธนา น้องชายของวรรณรดาเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นรอยรองเท้าใหญ่ๆ เหมือนรองเท้าผู้ชายปรากฏอยู่บนพื้นเป็นรอยจางๆ 

“อ้าว ยุทธกลับมาแล้วเหรอ พาเพื่อนมาด้วย มาทำอะไรกันล่ะ” วรรณรดาเดินออกมาจากห้องของเธอ ใส่รองเท้าสลิปเปอร์ เดินเช็ดรอยรองเท้ามาตลอดทาง

เด็กหนุ่มอีกสามคนยกมือขึ้นสวัสดีพี่สาวของเพื่อนที่อายุห่างกันห้าปี

“พวกเรามาทำโปรเจคครับพี่ อาจารย์ให้ทำโปรแกรมเกี่ยวกับฐานข้อมูลด้วย สงสัยต้องให้พี่ดาช่วยซะแล้ว” น้องชายที่เรียนคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์เหมือนกับพี่สาวอ้อน

“ไม่ได้ ไม่ได้ คืนนี้พี่มีนัด”

“หือ นัดอะไรอ่ะพี่ นั่นแน่ นัดกับหนุ่มเหรอ ทำงานที่ใหม่ได้วันเดียวมีหนุ่มมาจีบแล้วเหรอ” เด็กหนุ่มทำหน้ากระลิ้มกระเหลี่ยพี่สาว จนเพื่อนคนอื่นอดกิ๊วก๊าวตามด้วยไม่ได้

“ใช่ ฉันนัดหนุ่มเกาหลีนามว่าจุน-แจ ไว้จ่ะ คืนนี้ฉันจะดูซีรีย์เกาหลีเรื่องคิมหันต์ที่เปลี่ยนไป ห้ามใครรบกวน เข้าใจ๊” คนเป็นพี่พูดไปเดินไปจนมาหยุดที่หน้าน้องชาย 

“คร้าบ เข้าใจคร้าบพี่สาว” เด็กหนุ่มเข้าใจอย่างว่าง่าย

“ดีมาก งั้นเพื่อนๆ ก็ตามสบายนะ รักษาความสะอาดด้วยล่ะ พี่ไปล่ะ” คนเป็นพี่สาวพูดจบก็เดินเข้าห้องไป

ชัยชนะถูกหญิงสาวเจ้าของห้องจับยัดให้มาอยู่ในนี้ เขาสำรวจภายในห้องพบรูปถ่ายของสามพี่น้อง ทางซ้ายสุดเป็นผู้ชายที่ดูอายุไม่ห่างจากสาวเจ้าของห้องมากเท่าไหร่ ตรงกลางเป็นสาวเจ้าของห้องปล่อยผมสยาย ส่วนทางขวาสุดเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ดูอายุจะห่างจากสองคนนั่นไม่ต่ำกว่าสามปี ทั้งหมดใส่แว่นหนาเหมือนกัน ดูแวบเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าทั้งสามต้องเป็นเด็กเรียนแน่นอน

“สงสัยบ้านนี้จะเรียนดีเอาโล่กันทั้งบ้าน”

เขาหยิบกรอบรูปขึ้นมาพิจดูอีกครั้ง มองไปที่หญิงสาวใส่แว่นปล่อยผมยาวสยายในแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ในรูปนี้เธอทั้งน่ารักและสดใส แม้จะใส่แว่น แต่ก็ไม่ทำให้ความสดใสลดลงไปเลย ตรงกันข้ามกลับดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบ เป็นเสน่ห์ที่ให้ความรู้สึกใส สะอาด และบริสุทธิ์...เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ เขาต้องตกใจกับความคิดของตัวเอง...

ปัง

หญิงสาวใส่แว่นกรอบหนาในชุดทำงานเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าบูดบึ้ง เดินฉับๆ ไปเปิดซีรีย์เกาหลี และเปิดเสียงให้ดังพอที่จะให้ได้ยินออกไปข้างนอก 

“โอ้ย ทำไมเปิดเสียงดังจัง” 

“คุณตามฉันมาทำไม เห็นมั้ยทำให้ฉันเดือนร้อน” 

ชายหนุ่มเพิ่งเข้าใจถึงเหตุผลที่เธอเปิดทีวีเสียงดัง เพราะเธอจะได้คุยกับเขาโดยที่ไม่มีใครสงสัยว่ามีใครอีกคนอยู่ในห้อง แต่คำถามที่ว่าเขาตามผู้หญิงคนนี้มาทำไม ทำเอาเขาต้องกรอกตาไปมาหาคำตอบอยู่นาน เพราะเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาตามเธอมาทำไม รู้แค่ว่าเขาเจ็บใจเธอที่ทำให้เขาอารมณ์ค้างถึงสองครั้งสองครา

“ตามฉันมาทำไม” หญิงสาวถามซ้ำอีกครั้งสายตาคาดคั้น

“เออ มา มา มาดูชีวิตความเป็นอยู่ของลูกน้องไงล่ะ” แม้รู้ว่ามันไม่เข้าท่า แต่เท่าที่เคยคุ้นๆ หูอยู่ก็ทำให้เขาโพลงออกไปอย่างนั้น

“นี่ ฉันไม่ใช่เด็กนักเรียน หรือ ลูกบ้านของอบต. นะ ที่คุณจะต้องมาดูแลความเป็นอยู่ หาเหตุผลให้มันฉลาดกว่านี้หน่อยสิ เอ๊ะ หรือว่าคุณจะเปลี่ยนใจมาขอฉันแต่งงาน” หญิงสาวที่หน้ายุ่งในตอนแรกยิ้มอย่างมีความหวังเมื่อสิ่งที่เธอครุ่นคิดมาทั้งวันอาจจะสมหวัง

แม้รอยยิ้มของเธอจะทำเขาหลงใหลได้ชั่วครู่ แต่คำว่าแต่งงาน ก็ทำเอาเขาต้องสะดุ้ง มันทำให้เขานึกไปถึงปลอกคอสุนัขอยู่รำไร

“ไม่” เขาโพลงออกมา ทำเอาหญิงสาวตรงหน้าหุบยิ้มทันที “เราจะแต่งกันได้ไง ในเมื่อเราไม่ได้รักกัน เธอเองก็ไม่ได้รักฉัน เอ๊ะหรือว่าเธอรักฉัน...ว่าไง...เธอรักฉันหรือเปล่า ไม่แน่นะฉันอาจจะพิจารณาเป็นพิเศษก็ได้” ชายหนุ่มกระเซ้าเมื่อเห็นหญิงสาวหน้าแดง โดยหารู้ไม่ว่าสาเหตุที่แดงหาใช่ความเขินอายไม่ แต่เพราะเธอกำลังโมโหต่างหากเล่า 

“พูดเห็นแก่ตัว คุณไม่ได้รักฉันแล้วคุณทำฉันทำไม” หญิงสาวมองชายหนุ่มที่ยังทำหน้าทะเล้นด้วยแววตาคาดโทษ

“ฉันทำอะไร ฉันว่า ฉันก็เห็นเธอเคลิบเคลิมดีนี่ เธอน่าจะขอบคุณฉันด้วยซ้ำนะที่มาทำให้ชีวิตเธอตื่นเต้นขึ้นไงล่ะ” ชายหนุ่มพูดหน้าตาเฉย

“คุณยังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีกเหรอ ถ้าคุณไม่กระชากฉันเข้าไป ไม่ปล้ำฉัน แล้วเรื่องนี้มันจะเกิดขึ้นได้ไหม คนดีๆ มีสมอง เขาไม่ทำอย่างนี้หรอก” หญิงสาวโมโหจนเลือดขึ้นหน้า เธอพูดน้ำเสียงเกรี้ยวกราดขณะเดียวกันก็ผลักอกชายหนุ่มจนเซ 

“โอ๊ย เจ็บนะ” 

“เจ็บสิดี จะได้รู้บ้างว่าคนอื่นเขาเจ็บยังไง นี่แนะ นี่แนะ” หญิงสาวรัวฝ่ามือเข้าตีไปที่ตัวชายหนุ่ม

“โอ๊ย โอ๊ย” เขาจับข้อมือหญิงสาวได้ จึงตวัดร่างบางเข้าสวมกอดจากด้านหลัง แล้วหอมเข้าที่แก้มฟอดหนึ่ง “เป็นไงทีนี้อยากรู้นักว่าเธอจะตีฉันได้ยังไงอีก นี่แนะ” พูดจบก็หอมไปอีกฟอด

“คุณเห็นฉันเป็นเหยื่อของคุณ” หญิงสาวที่พยายามดิ้น แต่ก็ดิ้นไม่หลุด ยืนอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างจำนน เอียงหน้าหลบลมหายใจร้อนที่ระใบหน้าเธอ ร่างน้อยในอ้อมกอดสั่นน้อยๆ “เหยื่อที่คุณล่าเพื่อความสนุก...คุณทำให้ฉันมีราคี มีตำหนิ คุณก็ต้องรับผิดชอบสิ...ฉันก็ไม่อยากแต่งกับคุณนักหรอก...ให้ตายเถอะทำไมฉันต้องมาเจอผู้ชายหื่น บ้ากาม เห็นแก่ตัว และรอยหยักบนสมองน้อยอย่างคุณด้วยเนี่ย ผู้ชายในฝันของฉันไม่ใช่แบบนี้สักหน่อย เขาควรที่จะสุภาพ ให้เกียรติฉัน และฉลาดมากกว่านี้ แล้วก็ฉากรักที่สุดแสนโรแมนติกของฉันที่ฉันเคยฝันถึงมันก็น่าจะนุ่มนวล อ่อนหวาน ให้มันสมกับเป็นคืนแห่งการเสียความบริสุทธิ์ที่น่าจดจำไม่ใช่การขมขื่นแบบนี้ ฮือ ฮือ ฮือ” หญิงสาวเมื่อได้พูดออกมาก็ยิ่งให้รู้สึกอัดอั้นตันใจ เสียงสั่นเครือขึ้นทุกทีๆ จนในที่สุดเธอก็ระเบิดเสียงร้องไห้ออกมา 

ชายหนุ่มคลายแขนแกร่งออกจากร่างหญิงสาว เขาเริ่มทำตัวไม่ถูกกับผู้หญิงตรงหน้าที่ร้องไห้งอแงเหมือนเด็กๆ 

“เฮ้ย นี่เธอ อย่าร้องสิ เดี๋ยวไม่สวยนะ ยิ่งไม่ค่อยสวยอยู่ไม่ใช่เหรอ นี่ นี่ ฉันเคยดูโฆษณานะ ว่าร้องไห้ทำให้ หน้าแก่ ตีนกาขึ้น ผิวคล้ำ เป็นสิว เป็นฝ้า ด้วยนะ เผลอๆอาจจะทำให้เป็นโรคปากแหว่ง เพดานโหว่ ถุงลมโป่งพอง โรคกระเพาะ โอย สารพัดโรคเลย เอ้า !... โห หยุดร้องซักทีเถอะ”  เขาพยายามหาคำพูดที่จะทำให้เธอหยุดร้อง

“แง แง คนบ้า ไม่มีคำพูดที่ดีกว่านี้แล้วหรือไง” คำพูดชายหนุ่มไม่ได้ช่วยให้หญิงสาวรู้สึกดีขึ้นเลย ยิ่งทำให้ฟูมฟายมากยิ่งขึ้นด้วยช้ำ จริงๆ เธออยากจะร้องไห้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่เพราะถูกสอนมาว่าการร้องไห้ไม่มีประโยชน์เอาเวลาที่จะร้องไห้เสียใจไปคิดหาทางแก้ปัญหาดีกว่า เธอจึงได้แต่เก็บกดมันไว้ จนเมื่อชายผู้ต้องหาตัวดีมายืนท้าทายเธอตรงหน้าอย่างไม่นึกละอายในความผิดที่ตัวเองได้ก่อไว้ มันเลยทำให้เธอยิ่งคับแค้นใจ จนร้องไห้เหมือนเขื่อนแตกออกมา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

“พี่ดา พี่ดา เป็นอะไรหรือเปล่าพี่ ร้องไห้เสียงดังเชียว พี่เปิดประตูให้ผมหน่อย เป็นอะไรหรือเปล่า พี่ พี่” เสียงยุทธน้องชายของวรรณรดาเคาะประตูเรียกพี่สาวด้วยความเป็นห่วง น้ำเสียงแสดงความกังวลได้อย่างชัดเจน ด้วยเขาเคาะประตูดังและเรียกชื่อพี่สาวถี่ๆ เพื่อให้พี่สาวเธอตอบรับ

เสียงน้องชายทำให้ผู้เป็นพี่สาวหยุดกึกเหมือนกดปุ่มสต็อบในทันที เธอมองชัยชนะที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว ทั้งคู่สบตากันด้วยความหวั่นวิตก

“ซวยแล้ว ยัยดา” สาวใส่แว่นรำพึงกับตัวเอง 

“พี่ดา เปิดประตู !” เจ้าน้องชายก็เร่งเร้าซะเหลือเกิน

วรรณรดาเดินเข้าไปผลักหลังชายหนุ่มที่ยังงงงัน 

“เข้าไปอยู่ในนี้ก่อน แล้วอย่าออกมา” วรรณรดาพูดด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง แล้วเดินจากไป

ผู้เป็นพี่สาวเดินไปเปิดประตูห้องให้น้องชาย แล้วต้องตกใจที่เห็นเด็กหนุ่มสี่คน เตรียมตัวจะวิ่งโถมเข้าใส่ประตู

“เฮ้ย หยุด ! หยุดเดี๋ยวนี้” คนเป็นพี่สาวตะโกนลั่น ทำเอาเด็กหนุ่มสี่คนเบรกกันตัวโก่งล้มหน้าคะมำ 

โครม !

“นี่ มาทำอะไรกันอย่างนี้” คนเป็นพี่สาวตะโกนแหว

“ก็พี่นั่นแหละทำอะไรร้องไห้เสียงดัง ผมก็ตกใจ นึกว่าพี่เป็นอะไร บอกให้เปิดประตูก็ไม่เปิด ผมก็จะพังเข้าไปน่ะสิ” คนเป็นน้องพูดไปก็จับขาป้อยๆ ที่เมื่อครู่ล้มไม่รู้ไปกระแทกกับอะไร

“ร้องไห้?” คนเป็นพี่ทำตีหน้าไม่เข้าใจ “อ๋อ ก็จุน-แจ น่ะสิใจร้าย” ว่าแล้วก็ชี้เข้าไปในห้องนอน

“คุณทำกับฉันอย่างนี้ไม่ได้นะ คนใจร้าย ฉันเกลียดคุณ ฉันเกลียดคุณ ได้ยินไหมว่าฉันเกลียดคุณ” เสียงจากทีวีที่ฉายภาพนางเอกต่อว่าพระเอกอย่างถึงพริกถึงขิง ทำเอาทั้งสี่หนุ่มตาค้างกับการเข้าใจผิด

“แต่...ผมว่าผมได้ยินเสียงพี่ดานะ” คนเป็นน้องชายยังคงเป็นห่วงพี่สาว

“อืม...ก็ใช่น่ะสิ พี่ก็ร้องไห้ด้วย ก็พี่สงสารนางเอกนี่ ฮือ ฮือ” คนเป็นพี่ทำปากเบะ เอามือเช็ดน้ำตาที่ยังคงทิ้งคราบจางๆ ไว้ให้เห็น

“แต่พี่ไม่เคยเป็นอย่างนี้นี่ พี่ดูหนังเกาหลีแทบทุกวัน ผมไม่เคยเห็นพี่ร้องไห้เสียงดังแบบนี้”

“ก็ปกติยุทธอยู่ในห้องเอาแต่เสียบหูฟังเพลงน่ะสิ ขนาดพี่เข้าไปในห้องเธอยังไม่ได้ยินเลย แต่วันนี้เธออยู่ห้องโถง มันหน้าห้องพี่ เธอก็ต้องได้ยินสิ...เอาเถอะไปทำงานต่อเถอะ พี่จะดูละครต่อแล้ว...ไม่มีอะไรแล้วนะจ๊ะเด็กๆ โทษทีที่ทำให้ตกใจ พี่จะพยายามให้เบากว่านี้แล้วกันนะ” คนเป็นพี่สาวตัดบทและหันไปบอกเพื่อนน้องชายทำนองว่าไม่มีอะไรผิดปกติ

“พี่ดาก็อย่าไปอินกับมันมาก ร้องไห้มากๆ ตาบวม ขอบตาช้ำ แล้วก็หน้าเหี่ยวเร็วด้วยนะพี่” น้องชายเตือนพี่สาวก่อนออกจากห้อง

“เออ รู้แล้วน่า” คนเป็นพี่สาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ก่อนปิดประตูและกดล็อค ให้นึกสงสัยว่าทำไมผู้ชายสมัยนี้ถึงได้รู้เรื่องความสวยความงามของผู้หญิงกันดีนัก หรือเพราะว่าผู้ชายสมัยนี้หันมาดูแลตัวเองกันมากขึ้น ว่าแล้วเธอก็เดินไปส่องกระจกที่โต๊ะเครื่องแป้งที่อยู่มุมห้องถัดไปจากชั้นวางโทรทัศน์ และตรงกับหน้าห้องน้ำพอดี 

“ตาบวมจริงๆด้วยสิ แย่จัง เพราะตานั่นคนเดียวแท้ๆ อุตส่าห์ชักแม่น้ำทั้งห้าบีบน้ำตามาร้องไห้ ตาบ้านั่นยังไม่ยอมใจอ่อนเลย” ดาถอนใจออกมาฝืดหนึ่งด้วยความหัวเสีย ถอดแว่นวางไว้ที่โต๊ะเครื่องแป้ง และพินิจส่องกระจกจนหน้าชิดกับเงาสะท้อนของตัวเอง 

ซู่ ซู่

เสียงซู่ซ่าดังมาจากห้องน้ำที่แง้มประตูไว้เพียงเล็กน้อย ด้วยความสงสัยเธอจึงผลักประตูเข้าไป

“ว๊าย” เสียงหญิงสาวหลุดออกไปเพียงบางเบาเมื่อเธอเอามือปิดปากตัวเองไว้เสียก่อน พร้อมกับเสียง

        ...กรี๊ด...ที่ดังก้องอยู่ในหัวของเธอ 

⚠️ ประกาศสงวนลิขสิทธิ์

เนื้อหา บทความ หนังสือ ภาพประกอบ และสื่อทุกชนิดบนเว็บไซต์ Thai E-Book Club สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย

ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลง ดาวน์โหลดเพื่อนำไปเผยแพร่ต่อ หรือนำเนื้อหาไปใช้ในเชิงพาณิชย์ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์

ห้ามนำเนื้อหาไปเผยแพร่ซ้ำบนเว็บไซต์ โซเชียลมีเดีย หรือแพลตฟอร์มอื่น รวมถึงการนำไปใช้เพื่อสร้างฐานข้อมูลหรือฝึกฝนระบบ AI โดยไม่ได้รับอนุญาต

หากต้องการแบ่งปัน กรุณาแชร์ลิงก์มายังเว็บไซต์ต้นฉบับแทนการคัดลอกเนื้อหา

ขอบคุณที่เคารพสิทธิ์ของผู้สร้างสรรค์ผลงาน และร่วมกันรักษาพื้นที่แห่งการอ่านนี้

Thai E-Book Club — อ่าน แบ่งปัน และเคารพลิขสิทธิ์

หากต้องการสนับสนุนนิยาย โปรดคลิก

<<ตอนก่อนหน้า                              ตอนต่อไป>>                                                                                  

ทัณฑ์เสน่หาพรางใจ ตอนที่ 4

  ตอนที่ 4 เป็นเวลาสิบโมงเช้าแล้ว ชัยชนะเดินลอยชายผ่านฝ่ายผลิต และขึ้นบันไดตรงไปตามทางเดินเพื่อมุ่งหน้าไปยังฝ่ายไอที ฝ่ายงานที่รวมเอาโปรแกรม...

 

ตอนที่ 4

เป็นเวลาสิบโมงเช้าแล้ว ชัยชนะเดินลอยชายผ่านฝ่ายผลิต และขึ้นบันไดตรงไปตามทางเดินเพื่อมุ่งหน้าไปยังฝ่ายไอที ฝ่ายงานที่รวมเอาโปรแกรมเมอร์ฝีมือดีไว้มากมาย คนเหล่านี้วันๆ เอาแต่นั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ มือกดแป้นคีย์บอร์ดรัวราวกับว่ามันสามารถสร้างความบันเทิงได้อย่างนั่นแหละ เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคนพวกนี้มีความสุขกับการทำงานอย่างนี้ได้ยังไง ดูๆ แล้วก็เหมือนกับซอมบี้หรือผีดิบอะไรเทือกนั้นไปเลยที่บรรเลงแป้นคีย์บอร์ดอย่างบ้าคลั่งฟาดนิ้วใส่แป้นเอนเทอร์กันป้าบ ป้าบ บางคนก็ยิ้มหัวเราะคนเดียวอย่างกับคนบ้า 

ก่อนเปิดประตูกระจกห้องทำงานเข้าไปยังแผนก เขาต้องชะงักนิดนึงเมื่อเห็นซอมบี้สาวใส่แว่นกับร่างยั่วสวาทที่วันนี้เธอคงตั้งใจแต่งให้มิดชิดขึ้นด้วยการสวมสูทสีดำทับเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงสีดำทรงเอที่ไม่เน้นสัดส่วน...จงใจอำพรางไซส์คัพซีสินะ

แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจหาใช่เครื่องแต่งกายที่มิดชิดนั่น หากเป็นการที่เห็นหญิงสาวที่เหมือนครูไหวใจร้ายยืนคุยอย่างสนิทสนมกับหัวหน้าแผนกโปรแกรมมิ่งลูกน้องเขาอย่างบุรินทร์นั่นต่างหากที่เขารู้สึกขัดเคืองลูกตานัก

ชัยชนะเปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตึงอ่านใจยาก แม้ปกติเขามักจะเห็นพวกโปรแกรมเมอร์เป็นหัวหลักหัวตอ แต่ก็ไม่เคยกระแอมติดๆ กันเสียงดังขนาดนี้มาก่อน เหมือนตั้งใจจะเรียกร้องความสนใจจากใคร...และแน่นอน ทุกคนหันไปมอง รวมทั้งวรรณรดาและบุรินทร์ด้วย

“อ้าว คุณชัยชนะ สวัสดีครับ วันนี้เข้าช้า ไปตรวจดูงานมาก่อนหรือครับ” บุรินทร์กล่าวทักผู้จัดการฝ่ายไอทีก่อนโดยไม่ได้ยกมือขึ้นสวัสดี เพราะเขานั้นอายุมากกว่าชัยชนะถึงสองปี แม้โดยตำแหน่งเขาจะเป็นรอง แต่โดยความสามารถทางด้านไอทีแล้วรับรองได้ว่าเขาเหนือกว่าชัยชนะอยู่มาก เพราะเขานี่แหละฝ่ายไอทีทุกส่วนงานจึงทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ เขาคิดว่าผู้จัดการฝ่ายไอทีอย่างชัยชนะก็เป็นเพียงหุ่นเชิดของพ่อแม่ที่คอยคุมการทำงานของคนอื่นอีกทีก็เท่านั้น วันๆ ถ้าไม่ขลุกอยู่ในห้องผู้จัดการเล่นเกมส์ ก็ไปป้วนเปี้ยนอยู่ที่แผนกบัญชี นานๆ ถึงเรียกประชุมแผนกร่วมกับฝ่ายขายสักที นอกนั้นก็ลอยไปลอยมาไปเดินบนแคทวอล์คทำหน้าหล่อให้สาวๆ กรี๊ด...พวกคนมีเงินนี่มันดีจริงๆ นะ

“ครับ แล้วนี่กำลังคุยอะไรกันอยู่หรือครับ” ชัยชนะตอบสั้นๆ กับคำถามของบุรินทร์ เพราะจริงๆ แล้วเขาไม่ได้ไปดูงานที่ไหนมาหรอก เขาตื่นสายถึงได้มาสายก็เท่านั้นแหละ ว่าแล้วก็เหลือบตามองพนักงานพิเศษที่เมื่อครู่เขายังเห็นเธอมีสีหน้าเบิกบานหัวร่อต่อกระซิกกับลูกน้องของเขาอยู่เลย แต่พอเขาขัดจังหวะเธอก็ทำหน้านิ่งเป็นซอมบี้ไร้วิญญาณซะนี่ นึกถึงเมื่อคืนนี้เขาน่าจะจัดการกับเธอให้รู้แล้วรู้รอดไป อยากรู้นักว่าเธอยังจะมาปั้นหน้านิ่งใส่เขาได้อีกหรือไม่...บอกตามตรงว่าเวลาเธอยิ้มแล้วดูโลกสดใสขึ้นเป็นกองเลย

“คุยกันเรื่องดาต้าเบสครับ คือ น้องดาเขาอยากทำดาต้าแวร์เฮาส์น่ะครับ ก็เลยมาปรึกษาผม ผมก็บอกให้ต้องมาแจ้งให้คุณชัยชนะทราบก่อน แล้วคุณชัยชนะจะว่าไงครับ ทำดาต้าแวร์เฮาส์แล้วดีนะครับ เพราะข้อมูลทุกแผนกจะได้มารวมอยู่ที่ดาต้าเบสก้อนเดียว มันจะง่ายกับผู้บริหารมากในการเข้าถึงข้อมูลต่างๆ ถ้าคุณชัยชนะอนุมัติคำเดียวเท่านั้น ผมกับน้องดาก็พร้อมเริ่มทำกันเลยครับ” ชายใส่แว่นขาวตี๋อธิบายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ชัยชนะยอมรับเลยว่าเขาเกือบคล้อยตามแล้วในเบื้องแรก แต่มาสะดุดที่คำว่า ‘ผมกับน้องดา’ ที่ทำให้เขาต้องหันไปที่เจ้าของชื่อที่ยิ้มให้กับนายบุรินทร์อยู่ก่อนแล้ว...แหม น้องดา เรียกกันซะสนิทสนมเชียวนะ ทีกับไอ้บุรินทร์หน้าตี๋แว่นหนาเหมือนเต้าหู้ใส่แว่น ยิ้มให้มันเข้าไป ทีหน้าหล่อๆ เหมือนพระเอกเกาหลีอย่างฉันเธอกับทำเมิน เดี๋ยวได้เห็นดีกัน

“งั้นผมขอคิดดูก่อน ผมต้องการรายละเอียดเพิ่มเติม คุณวรรณรดาคุณเข้าไปคุยกับผมในห้องหน่อย” หนุ่มหน้าหล่อบอกปัดชายหน้าตี๋แล้วหันไปบอกให้หญิงสาวตามเขาเข้าไปในห้องผู้จัดการ

“เดี๋ยวก่อนสิครับคุณชัยชนะ ถ้าคุณต้องการข้อมูลหรือรายละเอียดเพิ่มเติม หรือ ค่าใช้จ่ายต่างๆ ผมอธิบายให้คุณฟังได้นะครับ แล้วผมจะทำรายงานให้คุณพิจารณาด้วย” ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้พูดอะไร บุรินทร์ก็รีบพูดขึ้นก่อนจึงทำให้ไม่มีใครสังเกตเห็นสีหน้าอึดอัดใจของหญิงสาวในตอนแรกที่รู้ว่าจะต้องเข้าไปในห้องผู้จัดการจอมหื่นนั่นอีกแล้ว...นอกจากชัยชนะ เขาเห็นเธอมีสีหน้าอึดอัดจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นดีใจเมื่อบุรินทร์พูดขัดขึ้น...น่าหมั่นไส้นัก

“ไม่เป็นไรคุณบุรินทร์ ผมรู้เรื่องดาต้าแวร์เฮาส์แล้วเมื่อวาน เพราะน้องดาของคุณได้บอกผมแล้ว ทีนี้ผมอยากรู้ว่าน้องดาของคุณจะเอาข้อมูลนั้นมาทำยังไง เพื่อให้มันซัพพอร์ทกับการทำเอ็มไอเอสให้กับบริษัทของผม...เอ่อ ผมว่าในส่วนนี้คงไม่มีใครอธิบายได้ดีกว่าคุณวรรณรดาหรอก...จริงมั้ยคุณวรรณรดา” เขาหันไปทาง

หญิงสาวที่ทำหน้าอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด

“อืม..จริงสินะ” บุรินทร์พยักหน้าหงึกๆ อย่างเข้าใจ แล้วหันไปทางหญิงสาว “อ้าว..ทำไมทำหน้าอย่างนั้นละดา คุณชัยชนะเขาไม่น่ากลัวหรอก ผมรับรองได้เขาทั้งหล่อทั้งใจดีเลยล่ะ” บุรินทร์พูดด้วยท่าทางใสซื่อทำเอาผู้จัดการหนุ่มหล่อไม่นึกเคืองเขาแม้แต่น้อยที่มาคุยอย่างสนิทสนมกับผู้หญิงที่มีความสัมพันธ์กับเขาเมื่อคืน 

“ขอบคุณครับ คุณบุรินทร์ แหม..ไม่ต้องอวยผมขนาดนั้นก็ได้ ชมกันซึ่งๆ หน้าผมก็เขินแย่สิ” ชัยชนะแสร้งทำหน้าขวยเขินอย่างปากว่า

“โอ๊ย องอวยอะไรกันครับคุณชัยชนะ ก็คุณหล่อจริงๆ เป็นถึงนายแบบ สาวๆ ที่ไหนเห็นก็ต้องกรี๊ด”

“แหม...คุณบุรินทร์ก็...” ชัยชนะหยุดพูดเพียงเท่านั้น เพราะมีเสียงขัดจังหวะขึ้น

“ฮะแอ่ม” หญิงสาวไอกระแอม เมื่อเห็นชายสองคนกระเซ้ากันไปมาเหมือนไม่มีเธออยู่...ทำเหมือนกำลังจะจีบกันอย่างนั้นแหละ...เหมือนเก้งกวางจีบกันแล้วเธอเป็นชะนีแอบดูซะงั้น

ชัยชนะหันไปมองหญิงสาว นี่ถ้าหล่อนไม่อยู่เขากับบุรินทร์ก็จะหยอกล้อกันมากกว่านี้ เพื่อเรียกเสียงฮาให้แผนก แต่นี่หล่อนกำลังจ้องเขาอยู่เขาจึงไม่อยากเสียลุคผู้จัดการ จึงรีบปั้นหน้าซ่อนรอยยิ้มน้อยๆนั่นไว้ 

“ผมต้องการข้อมูลเดี๋ยวนี้ รีบตามผมเข้ามาล่ะ” ว่าแล้วชัยชนะก็เดินเข้าห้องผู้จัดการไป

“เอ๊ ... แปลกแฮะ วันนี้ไม่รับมุข” บุรินทร์รำพึง

ก๊อก ก๊อก 

“เข้ามา”

วรรณรดาผลักประตูเข้าไปในห้องผู้จัดการฝ่ายไอที พร้อมกับหอบเอกสารมาจำนวนหนึ่ง เธอมองไปที่โต๊ะทำงาน แต่ไม่เห็นเขานั่งอยู่ 

“ฉันอยู่นี่” เสียงชายหนุ่มดังมาจากอีกด้านหนึ่งของห้อง 

หญิงสาวหันตามเจ้าของเสียง พบเขากำลังนั่งอยู่บนโซฟาแดงตัวที่เธอได้นอนเปลือยเมื่อคืนนี้ ทำเอาใจเธอกระตุกวูบ รู้สึกหวามไหว เมื่อเห็นเขาใช้มือลูบคราบเลือดจางๆ จนแทบมองไม่เห็นนั่น 

“ฉันนึกถึงเมื่อคืน” ชายหนุ่มเริ่มพูดขึ้น

“แต่ฉันอยากจะลืม ถ้าคุณเรียกฉันมาเพื่อพูดเรื่องบ้าๆ ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้” ไม่พูดเปล่า เธอหันหลังจับลูกบิดประตู

“ถ้าเธอออกไปฉันก็จะวิ่งออกไปไล่จับเธอ และจูบเธอต่อหน้าทุกคน ให้ทั้งแผนกรู้กันไปเลยว่าเธอเป็นอะไรกับฉัน” เขาขู่หญิงสาว และคิดด้วยว่าเธอจะต้องกลัวจนไม่กล้าออกไป และสุดท้ายเรื่องมันก็จะจบลงที่โซฟานี่อีกครั้ง...อิ อิ ยิ่งคิดจินตนาการของเขาก็ยิ่งพรึงเพริดเมื่อนึกถึงหน้าอกคัพซีที่เบียดแน่นอยูในมือเขา มันทำเอาความเป็นชายของเขาตื่นตัวขึ้นมาทันที เขายิ้มอย่างผู้มีชัย กรุ่มกริ่มและหว่านเสน่ห์ให้เธอ

หญิงสาวตกใจกับคำขู่ เธอคลายมือจากลูกบิด... 

...และจับมันใหม่ให้กระชับขึ้น เปิดประตูและก้าวออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทำเอาชายหนุ่มที่กระหยิ่มในทีแรกต้องหุบยิ้มแล้วรีบลุกขึ้นไปที่โต๊ะทำงานเพื่อมองกระจกด้านเดียวที่สะท้อนภาพด้านนอกให้เขาเห็นว่าหญิงสาวเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานของเธอเรียบร้อยแล้ว พร้อมด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่เหมือนจงใจยิ้มผ่านกระจกส่งเข้ามาถึงเขา 

“ฮึ่ม ยัยบ้า...อุ๊ย !” เขาเอามือกุมกล่องดวงใจที่ตอนนี้ตื่นตัวอย่างไม่ยอมล้มลงง่ายๆ ทำเอาเขาปวดไปทั้งท้องน้อย 

“ยัยตัวแสบ !” 

⚠️ ประกาศสงวนลิขสิทธิ์

เนื้อหา บทความ หนังสือ ภาพประกอบ และสื่อทุกชนิดบนเว็บไซต์ Thai E-Book Club สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย

ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลง ดาวน์โหลดเพื่อนำไปเผยแพร่ต่อ หรือนำเนื้อหาไปใช้ในเชิงพาณิชย์ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์

ห้ามนำเนื้อหาไปเผยแพร่ซ้ำบนเว็บไซต์ โซเชียลมีเดีย หรือแพลตฟอร์มอื่น รวมถึงการนำไปใช้เพื่อสร้างฐานข้อมูลหรือฝึกฝนระบบ AI โดยไม่ได้รับอนุญาต

หากต้องการแบ่งปัน กรุณาแชร์ลิงก์มายังเว็บไซต์ต้นฉบับแทนการคัดลอกเนื้อหา

ขอบคุณที่เคารพสิทธิ์ของผู้สร้างสรรค์ผลงาน และร่วมกันรักษาพื้นที่แห่งการอ่านนี้

Thai E-Book Club — อ่าน แบ่งปัน และเคารพลิขสิทธิ์

หากต้องการสนับสนุนนิยาย โปรดคลิก

<<ตอนก่อนหน้า                              ตอนต่อไป>>                                                                                  

ทัณฑ์เสน่หาพรางใจ ตอนที่ 3

  ตอนที่ 3 วรรณรดากลับมาถึงคอนโดที่อยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานนัก ขังตัวเองในห้องให้จมอยู่กับเหตุการณ์เมื่อครู่ หญิงสาวจับริมฝีปากตัวเองก็ให้หน้าร...

 

ตอนที่ 3

วรรณรดากลับมาถึงคอนโดที่อยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานนัก ขังตัวเองในห้องให้จมอยู่กับเหตุการณ์เมื่อครู่ หญิงสาวจับริมฝีปากตัวเองก็ให้หน้าร้อนผ่าวไปทั่วร่าง เมื่อสัมผัสดูดดื่มของชายหนุ่มยังคงฝังตรึงในความรู้สึกของเธอ และยังการขบกัดที่เนินอกนั่นอีกเล่า นึกถึงตรงนี้วรรณรดาของต้องยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองด้วยความอาย

“น่าอายชะมัด ตั้งแต่เกิดมาเป็นสาวยังไม่เคยต้องเปลื้องผ้าต่อหน้าผู้ชายที่ไหนเลย อย่าว่าแต่ผู้ชายเลย แม้แต่ผู้หญิงด้วยกันที่เคยเห็นขาอ่อนของฉันก็ยังน้อย” หญิงสาวครุ่นคิดลำพังใบหน้าแดงก่ำเลือดสูบฉีดไปทั่วร่าง

“ไม่นะ ฉันถูกข่มขืน” หญิงสาวยืดอกพูดเตือนสติตัวเอง

ภาพชายหนุ่มถอดกางเกงชั้นในของเธอฉายชัดในมโนนึก...น่าแปลก...ทำไมฉันถึงขัดขืนเขาไม่ได้นะ...เพราะเขาคือ ชัยชนะ วิหารสุวรรณ นายแบบหนุ่มที่เป็นขวัญใจสาวแท้สาวเทียมทั่วราชอาณาจักรไทยงั้นเหรอ “นั่นก็อาจจะใช่นะ...แต่นั่นมันก็ก่อนที่ฉันจะรู้จักเขาในฐานะผู้จัดการต่างหาก” หญิงสาวเผยอเหยียดปากเมื่อนึกถึงความโง่ของผู้จัดการของเธอ

จริงอยู่ที่เธอออกจะปลื้มเขา ชัยชนะ นายแบบและนักธุรกิจหนุ่มรูปหล่อไฟแรงที่เคยคว้าตำแหน่งหนุ่มน่าเดทเมื่อปีที่แล้วจากนิตยสารเอสเอ็มอีฮัลโหล นิตยสารธุรกิจอันดับหนึ่งที่ครองใจหนุ่มสาวสมัยใหม่ทั่วฟ้าเมืองไทยในขณะนี้

ใบหน้าเนียนขาวหล่อสะอาดอย่างคนไทยเชื้อสายจีน กับรอยยิ้มน้อยๆ ที่เผยให้เห็นลักยิ้มบุ๋มข้างแก้มเป็นเสน่ห์ดึงดูดได้อย่างดี...ทำให้ไพล่นึกไปถึงตอนที่เขาถามเธอว่า...เธอ ไม่เคย?... เห็นดวงหน้าอ่อนโยนแบบนั้นแล้ว บอกตามตรงว่าแทบใจละลายนึกอยากเป็นคนรักของเขาแล้วพลีกายถวายตัวให้เขาไปเลยซะจริงๆ เชียว 

“เฮ้ย” วรรณรดานึกตกใจกับความคิดของตัวเอง รีบโบกมือเป็นพัลวันเพื่อลบความคิดอุบาทว์ออกจากหัว “ก็ไม่เคยสิยะ ตาบ้า” คำพูดโพลงตอบมาแม้รู้ว่าคนถามจะไม่ได้ยินก็ตาม

ดึ่ง ดึ๋ง

เสียงโปรแกรมแชทในเครื่องพีซีของหญิงสาวดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องพร้อมกับทำลายรอยยิ้มน้อยๆ ที่มุมปากหญิงสาวได้ทันที หล่อนกระโดดแผล่วไปที่โต๊ะทำงาน พบข้อความจากเพื่อนสาวคนสนิทที่ตอนนี้แต่งงานและย้ายไปอยู่ต่างประเทศกับหนุ่มรุ่นพี่ชาวสิงคโปร์ ก่อนหน้านี้วรรณรดาได้ส่งข้อความทักไป แต่ฝั่งโน่นเงียบไปนานจนเธอต้องมานั่งครุ่นคิดปัญหาอยู่คนเดียว

“ว่าไง ฉันเลี้ยงลูกอยู่เลยไม่มีเวลาตอบกลับ ตอนนี้ลูกหลับแล้ว ทางสะดวก เมาท์มาได้เลย ทำงานวันแรกเป็นไงบ้าง” ข้อความจากนุสราส่งตอบกลับมา

“นุช ฉันถูกข่มขืน” แทนที่จะตอบเรื่องงานกับเพื่อนวรรณรดาเลือกแจ้งเรื่องที่คิดว่าเป็นปัญหากับเธอที่สุดให้เพื่อนรักได้รับรู้

“ห๊า เหรอ น่าแปลก ทำไมฉันกลับรู้สึกว่าเธอกำลังบอกฉันว่าเธอถูกหวยยังไงไม่รู้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ล้อเล่นน่ะ แล้วคนนั้นเขาเป็นใครล่ะ ฟ้องร้องดำเนินคดีได้หรือเปล่า” เพื่อนสาวเริ่มถามจริงจังมากขึ้น 

“เขาเป็นลูกเจ้าของบริษัทและเป็นผู้จัดการแผนกที่ฉันเพิ่งไปทำงานวันนี้” 

“เพิ่งทำงานวันแรกก็โดนเลยเหรอ ไอ้ผู้จัดการคนนี้คงหื่นมากเลยนะ ที่เห็นโปรแกรมเมอร์เพื่อนฉันเป็นสาวสวยสุดเซ็กซี่จนห้ามใจไว้ไม่อยู่ตั้งแต่วันแรกเนี่ย”

“ใช่ หื่นมาก หยาบคาย โง่ แต่เขาหล่อมากเลยนะ” วรรณรดาพิมพ์ประโยคสุดท้ายหน้าแดง ตั้งใจจะลบออก แต่เผลอกดเอนเทอร์ไปแล้ว ทำให้นึกเจ็บใจตัวเองในความคิดไวพิมพ์ไวของเธอ

“เฮ้ย บอกอย่างนี้ ฉันว่าเขาอาจจะไม่ได้ข่มขืนแกแล้วมั๊ง แกสมยอมเองมากกว่า อย่างแกแค่ดุนิด ตีมือหน่อยผู้ชายก็ไม่กล้ามาทำอะไรแกแล้ว จำตอนที่พิ่วิทมาจีบแกได้ไหม ขานั้นแค่หลอกแต๊ะอั๋งจับมือแก แกก็เล่นเอามือพี่เขาแทบหัก”

“ใช่ ตอนนั้นเราน่าจะถีบเขาให้กระเด็นไปเลย” วรรณรดาครางออกมาจากลำคอ ยังไม่ได้พิมพ์อะไรเพื่อนรักฝั่งสิงคโปร์ก็พิมพ์ขึ้นมาเสียก่อน

“แล้วแกจะเอาไงต่อเพิ่งทำงานวันแรก และคนกระทำก็เป็นผู้จัดการแกด้วย จะออกก็ใช่ที่ จะทำงานต่อก็ไม่แน่ใจว่าจะโดนอีกเมื่อไหร่”

“ฉันจะให้เขารับผิดชอบ แต่งงานกับฉัน”

“แล้วเขาจะยอมเหรอ หื่นและกล้าทำขนาดนี้คงเจน”

“ก็ไม่ยอมน่ะสิ ถึงได้มาปรึกษาแกไง”

วรรณรดารอเพื่อนรักพักใหญ่ จึงได้ข้อความตอบกลับว่า

“เฮ้ย แค่นี้ก่อนนะเพื่อน ผัวเรียกว่ะ คงไม่ต้องบอกนะว่าเรียกไปทำไร แค่นี้ก่อนนะ บาย พรุ่งนี้คุยกันใหม่นะ”

“เฮ้ย ไอ้นุช แกนี่จริงๆ เลย เห็นผัวดีกว่าเพื่อน ฉันกำลังเดือนร้อนอยู่นะแก” หญิงสาวใส่แว่นโพล่งออกมาทันทีที่เห็นสัญลักษณ์ออนไลน์ของเพื่อนดับไป

นึกแล้วก็ให้อิจฉาเพื่อนรักที่ได้แต่งงานกับคนที่ตัวเองรักและมีครอบครัวที่อบอุ่น นี่แหละคือสิ่งที่ผู้หญิงทุกคนใฝ่ฝันถึง...ได้อยู่กับผู้ชายที่รักและมีลูกเล็กๆที่น่ารักสักคน...

‘แต่งงานเหรอ? ตลกน่ะ’ คำพูดร้ายกาจจากคนที่ข่มขืนเธอดังซ้ำไปซ้ำมาในหัว 

หลังจากเสร็จกิจในห้องผู้จัดการ เธอ สาวผู้โชคร้ายต้องเช็ดคราบเลือดพรหมจรรย์ของตัวเองด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตากับเสื้อผ้าขาดลุ้ยที่ไม่รู้จะทำยังไงดี อยากจะร้องไห้ฟูมฟายโวยวายให้ลั่นบริษัทว่าเธอเป็นผู้ถูกกระทำ แต่การศึกษาก็ทำให้เธอใช้สติและปัญญาแก้ปัญหามากกว่าที่จะใช้อารมณ์ 

ในเวลานั้นเธอต้องคิดให้ได้ก่อนว่าจะทำยังไงถึงจะสามารถออกไปจากที่นี่ได้ในเมื่อเสื้อเชิ้ตของเธอไม่สามารถติดกระดุมได้ซักเม็ด และไหนจะกระโปรงที่ขาดลึกจากรอยผ่าเดิมขึ้นมาถึงขาอ่อนจนเกือบจะถึงก้นนั่นอีก นี่ยังไม่นับรอยคราบเลือดตามจุดต่างๆ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา ในห้องผู้จัดการนี้มีห้องน้ำที่เธอสามารถเข้าไปใช้ล้างตัวได้ แล้วตอนนี้เขาก็ออกไปแล้วด้วย ดังนั้นเธอคงต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเอาเอง เรื่องอื่นๆ ค่อยว่ากันทีหลัง

วรรณรดาพาตัวเองไปชำระล้างตัวในห้องน้ำจนสะอาด เมื่อเปิดประตูห้องน้ำออกมาก็ต้องตกใจที่เห็นผู้จัดการหนุ่มนั่งรออยู่บนโซฟาแดงหน้าห้องน้ำ

‘เอ้า ใส่นี่ซะ’ เขาส่งสายตาไปยังห่อพลาสติกที่มีชุดทำงานแบรนด์ชลธิชาวางอยู่บนเบาะ ‘วันนี้ฉันต้องนึกขอบคุณเสื้อและกระโปรงของพี่ชลที่ทำให้ฉันฉีกมันได้ง่ายกว่าที่คิดซะอีก’ ว่าแล้วก็ยิ้มน้อยๆ จนเห็นลักยิ้ม เมื่อเขาปรายตาไปมองหญิงสาวก็พบว่าเธอกำลังทำตาเขียวใส่เขาอยู่ ‘เอ้า มาเอาไปใส่เร็วๆ เข้าสิ ยืนเฉยอยู่ได้ รีบๆ หน่อย รู้ไหมว่าเมื่อกี้เธอเข้าห้องน้ำนานมาก ไม่รู้จะขัดอะไรนักหนา ขัดเท่าไหร่มันก็ไม่ทำให้ความบริสุทธิ์ของเธอกลับคืนมาหรอก’

‘ก็คุณนั่งอยู่อย่างนี้จะให้ฉันเปลี่ยนได้ยังไงล่ะ’ ฝ่ายหญิงถลึงตากับคำพูดเห็นแก่ตัวนั่น แต่ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด เพราะตอนนี้เธอเองก็อยากเปลี่ยนเสื้อผ้าเหมือนกันจะได้รีบกลับบ้านเสียที

‘ก็เปลี่ยนไปสิ ผมอยู่คุณก็เปลี่ยนได้ อย่าลืมสิ เมื่อกี้เราก็เห็นของกันและกันมาหมดแล้วนี่’ ชายหนุ่มแสยะยิ้มมุมปาก

ตาบ้า ใครไปเห็นของนาย ฉันไม่ได้เห็นของนายสักหน่อย ฉันได้แต่จับอย่างเดียวย่ะ ก็นายนั่นแหละดึงมือฉันไปจับ...ยี้ ด้ามอะไรไม่รุ้ แข็งอย่างกับสากกะเบือ...

วรรณรดาได้แต่คิดในใจทั้งทำหน้า ยี้ ไปด้วยเมื่อนึกประโยคสุดท้าย เธอเดินไปหยิบถุงเสื้อผ้ามาและเดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ ไม่นานก็ออกมาและพบว่าเขายังนั่งอยู่ที่เดิม

‘เก็บของสิ เดี๋ยวฉันจะไปส่ง’ ชายหนุ่มพูดขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวยังยืนเก้ๆ กังๆ

หญิงสาวถลึงตามองเขา ‘นี่ฉันหูฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย’

ใบหน้าอ่อนโยนเมื่อครู่หายวับ ‘หรือจะกลับเองก็ตามใจ’

สรุปแล้วเธอก็กลับกับเขาระหว่างทางที่อยู่ในรถของชายหนุ่ม เธอโพลงขึ้นทำลายความเงียบหลังจากที่นั่งนิ่งเงียบอยู่นาน ความเศร้าโศกเสียใจที่เสียความบริสุทธิ์มลายหายไป เหลือแต่ความคิดเรื่องความถูกต้องที่เธอต้องเรียกร้องจากผู้ชายคนนี้

‘คุณต้องแต่งงานกับฉัน คุณชัยชนะ’ น้ำเสียงแข็งกร้าวแสดงความมีอำนาจเหนือคล้ายๆจะเป็นการออกคำสั่งมากกว่า

‘แต่งงานเหรอ? ตลกน่ะ เธอคิดว่าเธอเป็นใคร เป็นผู้หญิงคนแรกของฉันหรือไง มุขนี้อาจจะใช้ได้ผลกับพวกผู้ชายทึ่มๆ น่ะนะ แต่กับฉันมันใช้ไม่ได้ผลหรอก มีผู้หญิงนับไม่ถ้วนที่นอนกับฉันแล้วมาเรียกร้องให้ฉันแต่งงานเหมือนเธอนี่แหละ สุดท้ายแล้วเป็นไงรู้ไหม...’ เขาปรายตามองวรรณดาอย่างสมเพช ‘ฉันก็จะไม่สนใจผู้หญิงเหล่านั้นอีกเลย และสุดท้ายของสุดท้ายก็เป็นผู้หญิงพวกนั้นที่ต่างเสนอตัวขอร้องให้ฉันยุ่งกับเจ้าหล่อนโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ อีกแล้ว...ฮึ ฮึ แล้วเธอก็คงไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงพวกนั้นหรอกมั๊ง...โอ๊ะ โอ๊ะ ฉันว่าฉันพูดผิดไปนะ เธอต่างจากผู้หญิงเหล่านั้นมากเลยทีเดียว ฉันไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนใส่กางเกงในสเตย์ทรงสูงที่เหมือนป้าอย่างเธอมาก่อนเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า’ ชายหนุ่มหัวเราะสุดตัวอย่างไม่นึกเกรงใจ

‘นี่ หยุดนะ ฉันไม่ขำกับคุณด้วยนะ คุณทำฉัน คุณก็ต้องรับผิดชอบ... แล้วถ้าฉัน...ถ้าฉันเกิดท้องขึ้นมาล่ะ ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน อนาคตการเป็นด็อกเตอร์ของฉันก็ต้องพังทลาย ฝันฉันต้องสลายเพราะคุณ คุณต้องรับผิดชอบ’ วรรณรดาพูดเสียงเกรี้ยวกราด พร้อมรัวกำปั้นเข้าใส่ชายหนุ่มที่กำลังขับรถอยู่ “คนบ้า ไอ้คนชั่ว คนเลว ฉันไม่นึกเลยนะว่า คนที่ได้ตำแหน่งหนุ่มน่าเดทอย่างคุณจะเป็นคนที่มีนิสัยแย่อย่างนี้”...ถ้ารู้อย่างนี้ ตอนนั้นฉันไม่โหวตให้นายได้ตำแหน่งนี้มาชูคอลอยหน้าลอยตาว่าฉันใส่กางเกงในป้าหรอก 

‘โอ๊ย โอ๊ย พอได้แล้ว’ แม้หญิงสาวจะทุบเขาไม่แรงมาก แต่เขาก็รำคาญหล่อนเหลือเกิน ‘อย่าน้ำเน่าได้ป่ะ พูดอย่างกับตัวเองอายุสิบห้างั้นแหละ นี่คุณอายุยี่สิบห้าแล้วนะ ไม่รู้หรือไง ว่าถ้าผู้ชายเขาไม่ได้หลั่งข้างใน ผู้หญิงไม่ท้องหรอก เฮ้อ เรียนเก่งซะเปล่า เรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้ โง่จริงๆ’ ชัยชนะเห็นหญิงสาวนั่งเงียบทำท่าครุ่นคิดอยู่จึงกล่าวต่อ ‘ไม่ท้องหรอกน่า รับรองได้’

แม้จะไม่เข้าใจว่าหลั่งข้างในคืออะไร  แต่เธอก็ไม่กล้าถามหรือพูดอะไรต่อ เพราะคำว่า ‘โง่’ ของเขามันช่างทิ่มตำใจจนไม่อยากแสดงความโง่เพิ่ม เอาไว้ให้เธอไปหาข้อมูลให้ได้ก่อนเถอะว่าไอ้หลั่งข้างในมันคืออะไร แล้วเธอจะเอามันมางัดข้อกับเขาให้เขาแต่งงานกับเธอให้ได้ และระหว่างนี้ถ้าเขาจะทำอะไรเธออีก เธอจะถีบเขาให้ไปไกลๆ เลย คอยดูสิ !

⚠️ ประกาศสงวนลิขสิทธิ์

เนื้อหา บทความ หนังสือ ภาพประกอบ และสื่อทุกชนิดบนเว็บไซต์ Thai E-Book Club สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย

ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลง ดาวน์โหลดเพื่อนำไปเผยแพร่ต่อ หรือนำเนื้อหาไปใช้ในเชิงพาณิชย์ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์

ห้ามนำเนื้อหาไปเผยแพร่ซ้ำบนเว็บไซต์ โซเชียลมีเดีย หรือแพลตฟอร์มอื่น รวมถึงการนำไปใช้เพื่อสร้างฐานข้อมูลหรือฝึกฝนระบบ AI โดยไม่ได้รับอนุญาต

หากต้องการแบ่งปัน กรุณาแชร์ลิงก์มายังเว็บไซต์ต้นฉบับแทนการคัดลอกเนื้อหา

ขอบคุณที่เคารพสิทธิ์ของผู้สร้างสรรค์ผลงาน และร่วมกันรักษาพื้นที่แห่งการอ่านนี้

Thai E-Book Club — อ่าน แบ่งปัน และเคารพลิขสิทธิ์

หากต้องการสนับสนุนนิยาย โปรดคลิก

<<ตอนก่อนหน้า                              ตอนต่อไป>>                                                                                  

ทัณฑ์เสน่หาพรางใจ ตอนที่ 2

ตอนที่ 2 เป็นเวลากว่าสองทุ่ม ทุกคนที่แผนกโปรแกรมมิ่งกลับไปกันหมดแล้ว เหลือเพียงวรรณรดานั่งทำงานเพียงลำพัง กับพนักงานแผนกบัญชีที่อยู่ห้องกระจ...

ตอนที่ 2

เป็นเวลากว่าสองทุ่ม ทุกคนที่แผนกโปรแกรมมิ่งกลับไปกันหมดแล้ว เหลือเพียงวรรณรดานั่งทำงานเพียงลำพัง กับพนักงานแผนกบัญชีที่อยู่ห้องกระจกฝั่งตรงข้ามอีกสองคน และตอนนี้สองคนนั่นก็กำลังจะกลับ สังเกตได้จากไฟในห้องแผนกบัญชีดับไปจนหมด  แม้ทางเดินจะมืดบ้าง แต่ก็ยังพอมีแสงให้เห็นรำไร เพราะฝ่ายผลิตที่ทำงานเป็นกะอยู่ชั้นล่างของบริษัทก็ยังคงทำงานกันอยู่ 

เมื่อพนักงานบัญชีสองคนเดินผ่านไปแล้ว วรรณรดาจึงคิดว่าเธอเองก็ควรได้เวลากลับบ้างเหมือนกัน หญิงสาวปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ จากนั้นจึงเดินไปปิดสวิตซ์เครื่องปรับอากาศและปิดไฟห้องทำงาน ภายในห้องมืดมีเพียงแสงเจือจางที่ส่องมาจากชั้นล่างเท่านั้นที่ยังทำให้เธอพอมองเห็นได้เลือนราง เธอกำลังจะเดินออกไปจากห้อง แต่ก็ต้องแปลกใจที่เห็นแสงไฟเล็ดลอดออกมาจากช่องใต้ประตูห้องผู้จัดการ ซ้ำยังได้ยินเสียงแอร์ดัง หึ่ง หึ่ง อีกด้วย

เธอคิดว่าเขาน่าจะกลับไปตั้งนานแล้ว เพราะระหว่างที่เธอทำงานอยู่ตลอดช่วงเย็น เธอไม่เห็นเขาออกมาเลย

สงสัยจะลืมปิดไฟ เธอคิดและหมุนลูกบิดประตูห้องผู้จัดการ

ประตูไม่ได้ล็อค เธอผลักประตูเข้าไปเพื่อที่จะได้ปิดไฟให้หมด

“ว๊าย” วรรณรดารู้สึกเหมือนร่างถูกกระชาก พร้อมทั้งมีมือมาปิดปากเธอไว้ 

ร่างแกร่งกำยำดึงรั้งร่างเธอเข้าประชิดตัวเขา แม้เธอจะดิ้นเท่าไหร่ก็ไม่สามารถต้านทานแรงเขาได้ ไม่นานร่างเธอก็ถูกเหวี่ยงลงบนโซฟานุ่มสีแดง จนแว่นกรอบหนาหลุดกระเด็น ตาพร่ามัว แม้มองเห็นไม่ชัด แต่เธอก็รู้ว่าเขาเป็นใคร

“คุณชัยชนะ” เธอร้องด้วยความตกใจที่เห็นผู้จัดการหนุ่มในสภาพชายเสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ยและกระดุมเสื้อก็ถูกปลดออกมาหลายเม็ดจนเผยให้เห็นแผ่นอกขาว ใบหน้าเขาแดงก่ำ กลิ่นแอลกอฮอลคลุ้ง

เขาขึ้นคร่อมหญิงสาว

“ไม่นะ คุญชัยชนะ คุณ...” …บอกว่าจะไม่ทำอะไรฉันไง ฉันมันเชย ฉันมันไร้เสน่ห์นะ

เสียงหญิงสาวร่างบางพูดยังไม่ทันจบประโยค ก็ถูกปากชายหนุ่มปิดประกบไว้ เสียงที่เล็ดลอดออกมาได้จึงเป็นเพียงเสียงอู้อี้ที่ฟังไม่ได้ศัพท์

เมื่อปากที่จะส่งเสียงร้องทำงานไม่ได้  หญิงสาวร่างบางจึงใช้มือเรียวทุบลงไปบนร่างแข็งแกร่งที่กำลังบดเบียดเธอและไหนจะจูบนี่อีกที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนร่างกำลังจะขาดอ๊อกซิเจน

มือใหญ่แข็งแรงจับมือเรียวนุ่มที่กำลังทุบเขาอยู่นั้นกดลงจนจมไปกับโซฟา ปากร้อนผ่าวที่ประกบกับริมฝีปากนุ่มบดเบียดเข้าไปให้ลึกล้ำมากขึ้น เธอพยายามจะส่ายหน้าหนีเพื่อให้หลุดพ้นจากริมฝีปากเร่าร้อนที่เหมือนจะเผาร่างเธอให้มอดไหม้ไปทั้งสรรพภางค์กาย 

ใบหน้านวลผุดผาดส่ายสะบัดทำให้หลุดจากพันธนาการของเขามาได้ เธออ้าปากน้อยๆ หอบหายใจถี่ๆ และพยายามดิ้นอีกครั้ง คราวนี้เขาใช้แรงชายที่เหนือกว่ากดทับเธอทั้งร่างและจับกดมือเธอหนักหน่วงขึ้น ริมฝีปากร้อนเข้าประกบปากบางอีกครั้งและใช้ลิ้นรุ่มร้อนสอดเข้ามาข้างใน เขาตวัดมันไปมาอย่างหิวกระหาย ไม่สนใจว่าเธอจะตอบรับเขาหรือไม่ ทำอย่างนั้นอยู่นานจนเขารู้สึกว่าเธอไม่ขัดขืน จากอาการหน้าอกกระเพื่อมถี่ขึ้น ทำให้เขารู้ว่าเธอต้องการอากาศหายใจ เขาคลายริมฝีปากออกจากปากของเธอ แต่ประทับมันลงไปใหม่ที่ใบหูและซอกคอ 

“อา” คราวนี้มันทำให้เธอครางออกมาอย่างไม่รู้ตัว ไร้เรี่ยวแรงต่อสู้ขัดขืน ใจหวามไหว กายสั่นสะท้านยามริมฝีปากร้อนจูบไล้ที่ซอกคอ ไล่ลามมาถึงเนินอกไหวกระเพื่อม

ชายหนุ่มหน้าหล่อชวนฝันจูบปากเธออีกครั้ง พร้อมกับกระชากเสื้อเชิ้ตสีขาวของสาวร่างบางจนกระดุมหลุด เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มแทบทะลักออกมาจากชุดยกทรงสีขาว 

“อื้อ” เสียงหญิงสาวเล็ดลอดมาได้เพียงเท่านั้น ชายหนุ่มประกบปากสอดลิ้นเข้าไปรับกับลิ้นของเธอ เขาตวัดมันอย่างชำนาญ หนักหน่วงลึกล้ำ ทำให้หญิงสาวที่ตามไม่ทัน หอบหายใจถี่เมื่อเขาคลายริมฝีปากออก เปลี่ยนเป้าหมายมาที่เนินอกของเธอ ทันทีที่ปากร้อนจูบไปที่อกอวบ พร้อมกับมือสองข้างที่ดึงยกทรงลง ทรวงอกตั้งดั่งดอกบัวสองดอกชูช่อขึ้นแย้มกลีบบานอวดเม็ดบัวสีชมพูเม็ดน้อยให้ดอมดม สองมือบีบจนเต็มมือ ปากแกร่งดูดเม้มรับเม็ดบัวหอมหวาน ร่างบางสะท้านและยกตัวขึ้นเล็กน้อย เบียดชิดให้มันเข้าไปในปากมากยิ่งขึ้น เขาจึงใช้ฟันขบกัดเม็ดบัวอย่างตะกระตะกราม 

“อ๊า” เสียงครวญหลุดออกมา หญิงสาวตกใจเล็กน้อยกับเสียงตัวเอง จนต้องเม้มปากแน่นเพื่อสะกดกลั้น เล็บจิกลงโซฟาแดงจนเป็นร่องลึก จิตเตลิดพรึงเพริดไปกับลีลาจูบสะท้านทรวง 

วรรณรดารีบดึงสติกลับมา และใช้มือสองข้างดันชายทรงเสน่ห์ตรงหน้าอย่างไม่รุนแรงนัก 

“อย่า” เสียงหญิงสาวเปล่งออกมาอย่างกระเส่า

น้ำเสียงของหล่อนกระตุ้นให้เขาเร่งใช้ลิ้นตวัดใส่เม็ดบัวสีแดงบนอกอิ่มอย่างร้อนแรง จนกายสาวสะท้านไปทั้งร่าง เกร็งรับสัมผัสลิ้นที่โถมเข้าใส่หน้าอกหน้าใจอย่างดุเดือด มือเรียวของร่างสั่นเทิ่มเปลี่ยนจากดันเป็นบีบเนื้อชายอย่างไม่รู้ตัว 

เสียงจ๊วบจ๊าบดังขึ้นอย่างอย่างมูมมาม ริมฝีปากร้อนยังดูดดื่มกับหน้าอกคัพซีอย่างมิรู้หน่าย สองมือแข็งแรงส่ายย้ายล้วงเข้าไปในกระโปรงรัดรูปสีดำ เขาถกมันขึ้นจนได้ยินเสียง’แคว้ก’ ดังลั่น

เขารู้ว่าเธอตกใจ จึงรีบประกบปากเธอและค่อยบรรจงจูบอย่างดูดดื่มลึกล้ำคล้ายปลอบประโลมให้เธอคลายกังวล จูบนี้ทำเอาหญิงสาวเคลิบเคลิ้มและรับสัมผัสด้วยปลายลิ้นกับเขาโดยอัตโนมัติ 

จังหวะนี้ทำให้ชายหนุ่มมั่นใจในกามคุณของตน เขาส่งมือแกร่งล้วงเข้าไปในกางเกงในทรงสูงของหล่อน ดึงมันลงพร้อมกับถุงน่อง และย้ายตัวเองจากที่คร่อมหญิงสาวลงมาคุกเข่าข้างโซฟา รีบถอดพันธนาการของเธอออกจนสุดปลายเท้า 

หญิงสาวไหวสติทันรีบเอามือปิดเนินทุ่งนาผืนน้อย 

หากไม่นานนัก เธอกลับคลายมือออกอย่างง่ายดายเพียงเพราะสัมผัสได้ถึงรสจูบบนเนินทุ่งนาสีมะเมือม จูบนี้แผ่วเบาแต่ทำเอากายสาวสะท้านไปทั่วร่าง ใจหญิงเตลิดเพริดไปกับรสจูบอย่างไม่ทันรู้ว่าตอนนี้ชายหนุ่มได้เปลื้องพันธนาการออกจากร่างของเขาเช่นกัน 

ความเป็นชายผงาดองอาจแข็งแกร่งอยู่เบื้องล่าง

เขาเอาร่างเปลือยท่อนล่างขึ้นคร่อมร่างหญิงสาว จับมือเธอให้มาจับด้ามดาบแกร่งของเขา ในขณะที่ส่งริมฝีปากดูดดื่มช่อบัว 

หญิงสาวยังคงเม้มปากแน่น ทั้งที่อยากส่งเสียงร้องออกมา แต่ต้องสะกดกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง ในใจแม้ต่อต้าน แต่กายร่างกลับคล้อยตามชายหนุ่มตรงหน้าอย่างว่าง่าย มือนุ่มกำแท่งความเป็นชายไว้ เผลอดึงมันขึ้นลงตามจังหวะที่ฝ่ายชายจับนำพาไป

“อา” เป็นเสียงชายหนุ่มที่ครางออกมา เขาลุกขึ้นจับขาเธอกางออก และส่งฝักดาบด้ามแกร่งของเขาเข้าตรงใจกลางดอกไม้ชุ่มชื้น

“โอ๊ย” ความเจ็บปวดทำให้หญิงสาวมีสติ เธอเบิกตาโพล่ง รู้ได้ทันทีว่าชายหนุ่มกำลังจะทำอะไร “ไม่ค่ะ คุณชัยชนะ คุณอย่าทำกับฉันอย่างนี้” 

ชายหล่อเหลาตรงหน้าไม่ทันได้สนใจ เขายังตั้งหน้าตั้งตาดันด้ามดาบหมายจะให้จมมิด แต่ก็ทำไม่ได้

“ไม่” วรรณรดาตะโกนโพลงออกมา พร้อมทั้งขยับร่างท่อนล่างหนีออกจากความเป็นชายของเขา หญิงสาวในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนมองเขาอย่างหวาดกลัวตัวสั่นระริก

“ธะ เธอ ไม่เคย?” สุ่มเสียงกระเส่าถามอย่างไม่ใคร่สนใจนัก ขยับตัวตามและดึงเธอเข้าหาตัวจนทรวงอกนุ่มนิ่มเบียดชิดกับแผ่นอกแกร่ง 

“ไม่” หญิงสาวเบือนหน้าหลบสายตาหวานฉ่ำพราวระยับของเขา คำตอบของเธอฟังดูกำกวมว่า...ไม่เคย หรือ ไม่ใช่ ไม่เคย...

เขาจูบเธอแผ่วเบานุ่มนวลชวนเคลิบเคลิ้ม ดันเธอให้นอนลงและใส่ด้ามดาบแกร่งของเขาลงไปใหม่ 

“อื้อ” เสียงหญิงสาวเล็ดลอดออกมาจากลำคอ 

เขาขยับกายเข้าไปอีก เขาดันมันเข้าไปสองสามครั้ง จนแล้วจนรอดมันก็ยังไม่มิดด้าม จนเขาเริ่มอารมณ์เสียลุกขึ้น เพื่อจับให้มันถนัดมากยิ่งขึ้น 

สิ่งที่เห็นทำให้เขาตกตะลึง...

“เลือด...” เขาอุทานออกมาแผ่วเบา ใบหน้าเดาความหมายไม่ได้ว่า..ดีใจ หรือ ผิดหวัง...ซึ่งมันอาจผสมกันกับความดีใจในเบื้องแรกที่ได้รู้ว่าเขาเป็นชายคนแรกของเธอ และจากนั้นจึงตามมาด้วยความผิดหวัง...ผิดหวังที่คืนนี้เขาคงไม่สามารถเสร็จสมอารมณ์หมายได้แน่ๆ ในเมื่อเธอไม่พร้อม...เขาคงไม่ใจร้ายพอที่จะกล้าทำร้ายผู้หญิงที่ไม่มีประสบการณ์ทางเพศ ให้พบเจอกับบทเมคเลิฟที่แสนโหดร้ายและเจ็บปวด แม้ผู้หญิงปากดีคนนี้สมควรจะได้รับ และ...ใจเขาก็โหยหาเช่นกันก็ตาม

เขากลืนน้ำลายยากเย็นมองร่างนั่งพับเพียบที่กำลังจ้องเลือดของตัวเองด้วยสีหน้าตกใจ 

“เธอทำให้ฉันหมดอารมณ์ น่าขยะแขยง...เช็ดซะ ให้สะอาด” คำพูดร้ายจากปากชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา เขาเดินผละไปหยิบกางเกงและเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่สนใจเธอเลยสักนิด

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดนั้นจะออกมาจากปากชายที่เพิ่งกระทำย่ำยีเธอ น้ำอุ่นที่ขอบตารื่นขึ้นร่วงเผาะลงบนโซฟาสีแดง และไม่อยากเชื่อ

        ...ฉันถูกข่มขืน

⚠️ ประกาศสงวนลิขสิทธิ์

เนื้อหา บทความ หนังสือ ภาพประกอบ และสื่อทุกชนิดบนเว็บไซต์ Thai E-Book Club สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย

ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลง ดาวน์โหลดเพื่อนำไปเผยแพร่ต่อ หรือนำเนื้อหาไปใช้ในเชิงพาณิชย์ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์

ห้ามนำเนื้อหาไปเผยแพร่ซ้ำบนเว็บไซต์ โซเชียลมีเดีย หรือแพลตฟอร์มอื่น รวมถึงการนำไปใช้เพื่อสร้างฐานข้อมูลหรือฝึกฝนระบบ AI โดยไม่ได้รับอนุญาต

หากต้องการแบ่งปัน กรุณาแชร์ลิงก์มายังเว็บไซต์ต้นฉบับแทนการคัดลอกเนื้อหา

ขอบคุณที่เคารพสิทธิ์ของผู้สร้างสรรค์ผลงาน และร่วมกันรักษาพื้นที่แห่งการอ่านนี้

Thai E-Book Club — อ่าน แบ่งปัน และเคารพลิขสิทธิ์

หากต้องการสนับสนุนนิยาย โปรดคลิก

<<ตอนก่อนหน้า                              ตอนต่อไป>>                                                                                  

ทัณฑ์เสน่หาพรางใจ ตอนที่ 1

  ตอนที่ 1 เช้าวันจันทร์ที่ 1 ของเดือน เป็นเช้าวันจันทร์ที่มักจะยุ่งเป็นปกติสำหรับพนักงานทั่วไป แต่สำหรับชัยชนะทายาทบริษัทผลิตเสื้อผ้าส่งออก...

 

ตอนที่ 1

เช้าวันจันทร์ที่ 1 ของเดือน เป็นเช้าวันจันทร์ที่มักจะยุ่งเป็นปกติสำหรับพนักงานทั่วไป แต่สำหรับชัยชนะทายาทบริษัทผลิตเสื้อผ้าส่งออกเชี่ยวชาญการ์เม้นท์ กลับเห็นเป็นวันสบายๆ อีกวัน เขาเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีไปตลอดทางโดยไม่ลืมโปรยยิ้มทรงเสน่ห์ผ่านไปให้สาวๆ ฝ่ายบัญชีที่ห้องฝั่งตรงข้าม ก่อนผลักประตูเข้าห้องทำงานฝ่ายไอที

กริ๊ง กริ๊ง

“ฮัลโหล ว่าไงพี่ชล” ผู้จัดการหนุ่มฝ่ายไอทีกรอกเสียงลงในโทรศัพท์มือถือ “อะไรนะ พนักงานใหม่เหรอ อะไรนะ อะไรพิเศษ ไม่ค่อยได้ยินเลยพี่ พี่อยู่ไหนเนี่ย ไม่ได้อยู่ที่บริษัทเหรอ อะไรนะ !” ชัยชนะเดินผ่านโต๊ะพนักงานสองข้างทางโดยไม่สนใจใคร เพราะมัว อะไรนะ อะไรนะ ไปตลอดทาง จนเข้าห้องผู้จัดการที่อยู่สุดทางเดิน

“อะไรเนี่ย พี่ชล ยังพูดกันไม่รู้เรื่องเลย” เขาทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ผู้จัดการรำพึงกับตัวเองอย่างอารมณ์เสีย และกดโทรศัพท์หาพี่สาวมือระวิง 

ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก...

ชัยชนะกดวางหูโทรศัพท์หลังจากที่ได้ยินเสียงอัตโนมัติอย่างนี้มา 2-3 รอบ แล้วเบี่ยงสายตาหันมาสนใจแฟ้มเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะ นี่ละมั้ง ที่พี่ชลพูดถึงในโทรศัพท์ พี่ชลหรือชลธิชาพี่สาวแท้ๆ ของเขาบอกเมื่อครู่นี้ทำนองว่าจะมีพนักงานใหม่มาทำงานในตำแหน่งงานพิเศษอะไรนี่แหละ เขาฟังไม่ถนัดนัก และไม่รู้ด้วยว่าสิ่งที่พี่ชลพูดมามันจะเกี่ยวอะไรกับเขา มีพนักงานใหม่มา แล้วทำไมต้องมาบอกเราด้วย พี่ชลนี่ก็จริงๆ เลย ทำอะไรไม่เคยปรึกษากันเลย นึกอยากจะทำอะไรก็ทำ

เขาเปิดแฟ้มเห็นรูปของหล่อน “ยี้” รูปหญิงสาวที่เหมือนครูไหวใจร้ายปรากฎขึ้น 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำงานชัยชนะดังขึ้น เขาปิดแฟ้มลง เหมือนตั้งใจเป็นการปิดรูปครูไหวใจร้ายไม่ให้ออกมาเพ่นพ่านให้ใครเห็นมากกว่า

“เข้ามา” เสียงทุ่มของเจ้าของห้องกล่าวออกไป

ประตูถูกผลักเข้ามาเผยให้เห็นผู้หญิงร่างแบบบางหน้าเหมือนในรูปที่เขากำลังดูอยู่ในแฟ้มประวัติ เขาเริ่มสำรวจเธอตั้งแต่ระดับสายตาที่ตรงกับสะโพกผายซึ่งถูกคลุมอย่างมิดชิดด้วยกระโปรงรัดรูปสีดำ เมื่อมองดีๆ ก็จะเห็นรอยร่องเป็นรูปสามเหลี่ยมที่บริเวณนี้ เขาจ้องเพียงครู่ และลอบกลืนน้ำลาย จากนั้นจึงไล่สายตาถัดขึ้นมาเป็นเอวคอดกิ่วที่มีเสื้อเชิ้ตสีขาวรวบเข้าไว้ในกระโปรงสีดำ สิ่งน่าสะดุดที่สุดคงเป็นหน้าอกที่อยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวรัดกุมนั่นที่แม้มันจะถูกปิดซะจนมิดชิดแต่มันก็ยังโดดเด่นเชิดตั้งขึ้นจนเผยให้เห็นรอยปริระหว่างกระดุม ไล่เรื่อยขึ้นมาถึงคอขาวระหง จนถึงใบหน้าของเธอ

ใบหน้าจืดชืดแต่งแต้มเครื่องสำอางเพียงเล็กน้อยกับแว่นกรอบหนานั้นช่างไร้เสน่ห์สิ้นดี เธอน่าจะไปสมัครงานเป็นครูมากกว่านะ เขาคิดในใจ

“เพิ่งรู้ว่าท่านผู้จัดการของที่นี่ ต้อนรับผู้มาใหม่ด้วยการมองจากล่างขึ้นบน” หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

ชายหนุ่มที่นั่งโต๊ะตำแหน่งผู้จัดการที่ยิ้มเหมือนหว่านเสน่ห์เมื่อแรก ต้องหุบยิ้มน้อยๆนั่น แล้วย่นหัวคิ้วเข้าหากันทันที “เธอหมายความว่าไง” 

“อ้าว ก็ท่าทางที่คุณมองฉันเมื่อครู่มันดูเสียมารยาทมากน่ะสิ…ฮึ แต่เสียใจด้วยนะ ที่ฉันไม่เป็นแบบที่คุณคิด” หญิงสาวเหยียดปากเหมือนแสดงอาการดูถูกผู้จัดการที่อยู่ตรงหน้าชัดเจน ฉันไม่ใช่หญิงร่านหว่านเสน่ห์ให้ผู้ชาย แม้ผู้ชายตรงหน้าจะหล่อล้ำเพียงใดก็ตาม แต่ถ้าไม่มีสมองแล้วล่ะก็ เมินซะเถอะ ฉันไม่มีวันสนหรอก

ชายหนุ่มขบกรามแน่น ไม่เคยมีใครกล้าดีมาพูดกับเขาแบบนี้ แล้วเธอเป็นใคร ถึงได้กล้าดีเช่นนี้

เขาก้มดูแฟ้มประวัติของเธอ 

“วรรณรดา อายุยี่สิบห้าปี จบปริญญาตรีคณะวิทยาการ คอมพิวเตอร์ เกียรตินิยมอันดับสอง ปริญญาโทจบเฉพาะทางทางด้านเอ็มไอเอสที่สหรัฐอเมริกา” เขาพึมพัมอยู่ในลำคอ แม้ตั้งใจจะพูดอยู่คนเดียว แต่คนที่อยู่ในห้องเดียวกันย่อมต้องได้ยินอย่างมิต้องสงสัย

“ใช่ ฉันตั้งใจจะเข้ามาแนะนำตัวกับคุณในฐานะที่เริ่มงานวันนี้เป็นวันแรก แต่ดูเหมือนคุณจะมีประวัติฉันอยู่แล้ว แม้คุณจะเป็นผู้จัดการฝ่ายไอทีที่คุมงานด้านซอฟต์แวร์และคอมพิวเตอร์ทั้งหมด และฉันที่มาใหม่จะต้องเข้าไปอยู่ในสังกัดของคุณ แต่ฉันก็ไม่ใช่ลูกน้องคุณ คุณชลธิชาบอกฉันว่าในหนึ่งเดือนนี้ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่างเกี่ยวกับระบบฐานข้อมูลที่นี่ โดยให้ปรึกษากับคุณเพื่อพัฒนาระบบสนับสนุนการตัดสินใจของผู้บริหาร ก่อนหน้านี้ฉันได้ดูฐานข้อมูลของบริษัทคุณแล้ว ก็นึกแปลกใจอยู่ แต่เมื่อฉันได้พบคุณ ฉันไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมมันถึงได้เละเทะ มั่ว และซ้ำซ้อนกันมากมายขนาดนี้ มิน่าละบริษัทคุณถึงได้เป็นมวยรองของบริษัทคู่แข่งอยู่เสมอ ถ้าคุณไม่พัฒนาฐานข้อมูลให้...” 

ปัง !

“พอได้แล้ว...หยุดพูดซะที” เขายืนขึ้นตบโต๊ะและตะโกนขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด

หญิงสาวตรงหน้าหยุดพูด สีหน้าไม่มีความความสะทกสะท้าน เธอยังจ้องตาที่เดือดดาลของเขานิ่ง

“เธอกล้าดียังไงมาพูดวิจารณ์ฉันและบริษัทของฉัน อย่าคิดว่าเป็นพนักงานพิเศษแล้วเธอจะมาทำตีเสมอฉัน ไม่ว่าเธอจะคิดว่าตัวเองเก่งกาจมาจากไหน ฉันก็ไล่เธอออกไปได้”

“ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณเรียนจบเมืองนอกเมืองนามา การศึกษาที่นั่นไม่ทำให้คุณรับฟังความคิดเห็นของคนอื่นเลยเหรอ คุณนี่ไม่เหมือนพี่สาวของคุณซะเลยจริงๆ นะ จะบอกให้ที่ฉันมาทำงานให้บริษัทของคุณ เพราะฉันศรัทธาในตัวพี่สาวคุณที่เธอทุ่มเทออกแบบเสื้อผ้าสวยในสไตล์เรียบหรูดูดีแต่กลับไม่ได้รับความนิยม คนกลับนิยมแต่เสื้อผ้าน้อยชิ้นที่นุ่งน้อยห่มน้อย... ฉันเป็นแฟนเสื้อผ้าของพี่สาวคุณและฉันก็แปลกใจมากที่ทำไมแบรนด์นี้ถึงไม่สามารถชนะแบรนด์คู่แข่งได้สักที ทันทีที่พี่สาวคุณให้ฉันมาทำงานนี้ ฉันถึงมาทำอย่างไม่ลังเลใจเลย…แต่เสียดาย...” หญิงสาวหยุดพูดเพียงเท่านั้น 

“เสียดายอะไร” คำพูดห้วนออกมาจากปากชายที่คิ้วย่นชนกัน เขาจ้องหน้าเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ และเดินเข้ามาใกล้เหมือนอยากจะเอาเรื่องหากเธอพูดผิดหูเขาละก็...รับรองได้เห็นดีกัน

“ระบบฐานข้อมูลมีความสำคัญมาก คุณรู้หรือเปล่า” หญิงสาวยังคงมองชายใบหน้าหล่อเหลาที่เดินตรงเข้ามาหาเธออย่างไม่วางตา

“ไม่รู้” ชายหนุ่มกระแทกเสียงตอบ

“นั่นแหละ ที่ฉันเสียดาย” 

ร่างสูงใหญ่กำยำเดินเข้ามาประชิดร่างแบบบาง จนทำให้เธอต้องถอยหลัง

“เธอจะเสียดายอะไรก็ช่าง แต่ขอบอกไว้นะ ที่นี่ไม่ใช่โรงเรียนและฉันก็ไม่ใช่เด็กนักเรียนของเธอที่เธอจะต้องมาสอนฉันให้รู้เรื่องฐานข้อมูลอะไรนั่น ที่นี่มันบริษัทของฉัน บริษัทของครอบครัวฉัน จะเป็นมวยเอกหรือมวยรองมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ ไม่ใช่กงการอะไรของเธอที่จะต้องมาสาระแนเรื่องของฉัน พี่ฉันจ้างเธอเพื่อทำงานวิเคราะห์ข้อมูลบ้าบออะไรนั่น เธอมีหน้าที่อะไรก็ไปทำ” เขาพูดทั้งยังเดินเข้าประชิดร่างเธอ 

หญิงสาวถอยไปจนชนกำแพง  เมื่อไม่มีทางเดินไปไหนได้อีก เธอเบี่ยงตัวหลบไปทางซ้าย แขนแกร่งกำยำของเขากั้นเธอไว้ เมื่อเธอเบี่ยงขยับไปทางขวา แขนแกร่งอีกข้างก็พุ่งกั้นเธอไว้อีกเช่นกัน เขาจ้องหน้าเธออย่างคาดโทษ ผินหน้าเข้าประชิดข้างหู แล้วเผยอริมฝีปากจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นๆ “อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน” คำพูดข้างหูชัดถ้อยชัดคำ

“ตะ แต่ ฉันต้องใช้ข้อมูลในฐานข้อมูลเพื่อเอาไปวิเคราะห์ต่อ” คำพูดตะกุกตะกักมาจากความสั่นสะท้านลมปากข้างหูของชายหนุ่มตรงหน้า เธอหลับตาตั้งสติใหม่ “ฉันอยากให้คุณอนุมัติหรือเป็นคนสั่งให้ใครก็ได้แก้ไขข้อมูลที่ซ้ำซ้อนให้มันเสถียรขึ้น มันดีกับระบบของคุณและฉันก็ทำงานได้ง่ายขึ้น” เมื่อคลายความตื่นเต้น หญิงสาวจึงพูดด้วยความมั่นใจที่ฟังดูวางอำนาจนิดๆ เหมือนกับสิ่งที่เธอพูดเป็นสิ่งที่เขา ต้อง ทำอยู่กลายๆ

หน้าของเขาเลื่อนจากใบหูเข้ามาประชิดปลายจมูกหญิงสาว รับรู้ได้ถึงลมหายใจของกันและกัน 

“มันเรื่องของเธอ ถ้าเธอเก่งนักก็หาปัญญาทำเอาเอง” พูดจบเขาก็ขยับหน้าเข้าไปใกล้เธอทำท่าเหมือนจะจูบ 

หญิงสาวหลับตาและเบือนหน้าไปอีกทาง เตรียมรับโทษจากเขา เธอหลับตาปี๋อยู่นาน นึกแปลกใจตัวเองที่ไม่ผลักไสชายตรงหน้าออกไป เพราะเขาหล่อรึ? ใช่ เขาหล่อได้อย่างร้ายกาจเลยทีเดียว เรียกได้ว่าหล่อเหลาเคล้าเสน่ห์แบบที่พวกอาจารย์ นักวิชาการ หรือ ด็อกเตอร์ไม่มี เอ๊ะ เธอตกใจกับความคิดเพียงชั่วครู่ของตัวเอง และให้เหตุผลใหม่ว่า เธอเป็นพวกมีสติ ไม่ว่าสถานะการณ์ไหนเธอก็มักจะนิ่งไม่แสดงอาการตื่นกลัว มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วที่เธอเป็นแบบนี้...แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุอกก็ตาม

วรรณรดาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ทว่าเขาเอาแขนที่กั้นไว้ออกแล้ว และถอยออกไปยืนห่างจากเธอประมาณหนึ่งเมตร

“ฮึ ไม่ต้องคิดว่าฉันจะทำอะไรเธอหรอก ผู้หญิงจืดชืดไร้เสน่ห์อย่างเธอ ฉันไม่เอามารวมในคอลเลกชั่นผู้หญิงของฉันให้ตัวเองต้องเสียเกรดหรอก แค่คิดฉันก็ขยะแขยงจะแย่อยู่แล้ว...” เขามองสำรวจร่างของหญิงตรงหน้าตั้งแต่หัวจดเท้า และจากเท้าขึ้นบน ส่งเสียงจุ๊ปาก “จุ๊ จุ๊  อย่างเธอนี่เรียกได้ว่าเป็นของหายากชนิดที่รวมวัตถุโบราณทั้งสิบมาไว้รวมกันเลยนะเนี่ย หนึ่ง ทำผมมวย สอง ใส่แว่นหนา สาม เสื้อปิดคอ สี่เสื้อแขนยาว ห้า เสื้อใส่ในกระโปรง หกกระโปรงยาวคลุมเข่า เจ็ด ใส่ถุงน่อง แปด ใส่รองเท้าส้นเตี้ย” เขาเดินเข้าประชิดตัวเธออีกครั้งและสบตาเธอ “เก้า ไม่แต่งหน้า และ...สิบ ไม่มีจริต...ฉันว่า อย่างเธอคงเป็นได้แค่ขวัญใจด็อกเตอร์เซอร์ซ่าที่ไหนสักคน” สายตาเหยียดหยันส่อแววดูถูกเธออย่างชัดเจน  มองผ่านเลนส์สบเข้าไปในดวงตาสั่นระริกด้วยความสะใจ “ไป ออกไปได้แล้ว จะไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ กับฐานข้อมูลทั้งนั้น ไม่ต้องมาพูดเรื่องนี้อีก เธอมีปัญญาทำแค่ไหนก็ทำแค่นั้น ถ้าในหนึ่งเดือนเธอทำไม่ได้ก็ลาออกไป…ไป ออกไป” เขาพูดไล่เธออย่างไม่ใยดี

หญิงสาวร่างบางมองหน้าเขาเพียงครู่รู้สึกเจ็บแปลบในอกกับคำพูดร้ายกาจของเขา อยากอ้าปากพูดอะไรออกไปบ้าง แต่คำไล่ที่ฟังเหมือนเธอเป็นหมูหมาก็ทำให้เธอรู้สึกขอบตาร้อนผ่าว เธอรีบสะบัดหน้าหลบและเปิดประตูห้องผู้จัดการออกไป 

“ผู้หญิงบ้า” เขาสบถออกมาอย่างอารมณ์เสีย เมื่อมองเธอนั่งที่โต๊ะทำงานผ่านกระจกด้านเดียวในห้องทำงาน บังอาจมาว่าฉันฉอดฉอด 

แบรนด์เสื้อผ้าสไตล์คุณหนูผู้เรียบร้อย ใสซื่อ บริสุทธิ์ ของพี่สาวเขาน่ะเหรอ ฮึ นั่นสินะ เขารู้แล้วทำไมเขาถึงได้รู้สึกเอียนกับเธอนัก ก็ไอ้สไตล์การแต่งตัวที่รัดกุมเหมือนออกมาจากแค๊ตตาล็อคของพี่สาวเขานั่นเอง เวลานี้เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่า ยัยผู้หญิงปากดีนั่น ใส่เสื้อผ้าชุดทำงานแบรนด์ชลธิชา แบรนด์ที่ทั้งหรู ดูสง่า แพง และไร้เสน่ห์สิ้นดี 

เขาเคยบอกพี่ชลแล้วว่า เสื้อผ้าแบบนี้ไม่มีใครสนหรอก 

‘พี่ต้องถามผมสิ ผมเป็นผู้ชาย ผมไม่มองผู้หญิงที่แต่งตัวแบบนี้หรอก ดูเชยจะตาย’ เขาบอกพี่สาวเมื่อตอนที่เธอจะเริ่มตั้งแบรนด์นี้ขึ้นเมื่อห้าปีก่อน เพื่อขยายตลาดสำหรับสาวทำงาน

‘พี่ไม่ได้ออกแบบเสื้อผ้าเพื่อให้ผู้ชายมองนะ ชุดทำงานเป็นชุดที่มีเกียรติ ที่บ่งบอกถึงความมีพลังของผู้หญิง พี่อยากให้ชุดของพี่ทำให้ผู้หญิงเราดูฉลาด ไม่ใช่เพื่อโชว์เนื้อหนัง ผู้หญิงเราก็มีสมองนะชัย และผู้หญิงบางคนเขาก็ไม่สนใจด้วยว่าผู้ชายจะมองเขาหรือเปล่า เพราะเขามีความภูมิใจในสติปัญญาความสามารถของพวกเขา และเสื้อผ้าของพี่ก็จะเป็นส่วนหนึ่งในความภาคภูมิใจของสาวๆ เหล่านั้น’ 

นี่เป็นคำพูดของพี่สาวที่เขายังจำภาพสีหน้าแห่งความภาคภูมิใจนั่นได้แจ่มชัด ไม่น่าแปลกใจเลยที่พี่ชลยังครองตัวเป็นโสด จนตอนนี้อายุก็ปาเข้าไปสามสิบห้าปีแล้ว

มาถึงตอนนี้ เขาเข้าใจแล้วว่า ทำไมพี่สาวเขาถึงได้เลือกหล่อนเข้ามาทำงาน

คงพบคนที่เหมือนตัวเองสินะ..ฮึ...เงาสะท้อนของตัวเอง เขานึกเยาะความคิดของพี่สาว

เขาเดินไปอีกด้านทางปีกขวาของห้องทำงานหรู ที่มีชุดโซฟาสีแดงวางตั้งเพื่อรับรองแขก ซึ่งส่วนใหญ่มันมีไว้เพื่อรับรองพี่ๆ น้องๆ เพื่อนๆ และ สาวๆ ของเขาซะมากกว่า ตรงข้ามกับโซฟาชุดนี้เป็นกระจกบานใหญ่กว้างเต็มผนัง เขาเดินไปส่องกระจกมองร่างสูงกำยำของตนเอง

ภาพนายแบบหนุ่มฉายชัดในนั้น

ชายร่างสูงหน้าตาหล่อเหลาแบบคนไทยเชื้อสายจีนยืนที่หน้ากระจกเงามองตัวเองอย่างทะนงดวงตาเป็นประกายฉายแววเชือดเฉือน

⚠️ ประกาศสงวนลิขสิทธิ์

เนื้อหา บทความ หนังสือ ภาพประกอบ และสื่อทุกชนิดบนเว็บไซต์ Thai E-Book Club สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย

ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลง ดาวน์โหลดเพื่อนำไปเผยแพร่ต่อ หรือนำเนื้อหาไปใช้ในเชิงพาณิชย์ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์

ห้ามนำเนื้อหาไปเผยแพร่ซ้ำบนเว็บไซต์ โซเชียลมีเดีย หรือแพลตฟอร์มอื่น รวมถึงการนำไปใช้เพื่อสร้างฐานข้อมูลหรือฝึกฝนระบบ AI โดยไม่ได้รับอนุญาต

หากต้องการแบ่งปัน กรุณาแชร์ลิงก์มายังเว็บไซต์ต้นฉบับแทนการคัดลอกเนื้อหา

ขอบคุณที่เคารพสิทธิ์ของผู้สร้างสรรค์ผลงาน และร่วมกันรักษาพื้นที่แห่งการอ่านนี้

Thai E-Book Club — อ่าน แบ่งปัน และเคารพลิขสิทธิ์

หากต้องการสนับสนุนนิยาย โปรดคลิก

โปรดติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 2